MOTIVATIE

HET SPOOR DER KAMPIOENEN

DoOR : MARTIN VAN ZON

 

DUIVENLOOPBAAN

Voor het eerst in mijn duivenloopbaan ben ik de motivatie voor het nieuwe duivenseizoen helemaal kwijt. Motivatie staat voor beweegreden en drijfveren. Ik voel op dit moment geen beweegreden en ook geen drijfveren om te laten zien wat ik kan met mijn duiven. Ik krijg vaak verzoeken om eens te schrijven hoe het gaat op mijn eigen hok. Tot nu toe heb ik dat niet gedaan omdat ik vind dat je dan heel gauw bezig bent met het promoten  van je eigen duiven. Als ik nu iets zou moeten schrijven over mijn eigen hok dan was ik heel snel klaar. Mijn vliegduiven zitten allemaal nog bij elkaar in het vlieghok, op  Schappetjes voor de broedbakken.

 

De kwekers zitten wel gescheiden en een groep late jonge duiven vliegen bijna dagelijks uit. Dit om de interactie met de havik in stand te houden. Ik heb enkele weken terug alles ingeënt tegen paratyfus en dat is het. Ik hoop echt dat ik over enkele weken mijn  motivatie terug krijg want anders ziet het er niet best uit -voor mij als duivenliefhebber.

Enkele jaren terug was dat wel anders. Maar de duivensport glipt uit onmacht en het gevoel van onrechtvaardigheid langzaam tussen mijn vingers door. Precies zoals dat bij veel ex-duivenliefhebbers is gebeurd. Ik droom niet meer over duiven en ik val niet meer in slaap al denkende aan duiven. Ik heb dit jaar door het hele land in diverse duivenclubs gesproken over wat er in mijn ogen mis gaat met de hedendaagse duivensport. Soms  zoals in Zeeland of zoals verleden week in Zuid-Beijerland kreeg ik een uurtje de tijd tussen een druk zaterdagmiddagprogramma door.

 

GOED MIS

Maar meestal zoals dit seizoen twee keer in Friesland, Urk, Meppel en dit weekend weer in Braamt kreeg ik de hele avond de tijd. Ik heb dit seizoen nog twee van deze avonden te gaan, twee keer in Zuid-Holland. Nog twee thuiswedstrijden zullen we maar zeggen. Als ik de tijd krijg, want dat is in een uurtje wel eens moeilijk, kan ik iedereen wel overtuigen dat er iets goed mis gaat in de duivensport. Ik praat op deze avonden over de gigantische voordelen die sommige liefhebbers hebben op hun concurrenten. En dat komt alleen maar omdat er in de duivensport geen spelregels zijn die deze voordelen aan banden leggen. Wat me opvalt, is dat bijna iedereen het met me eens is. De duivenliefhebbers willen eigenlijk allemaal een eerlijkere duivensport. Maar ik weet hoe machteloos wij duivenliefhebber als individu zijn. Wat kunnen wij er aan doen, hoe kunnen we dit veranderen wordt mij steeds gevraagd. Ik realiseer me steeds meer dat wij duivenliefhebbers de duivensport ondergaan. Elk jaar moeten we weer afwachten wat er voor ons beslist is en nog beslist gaat worden. We hebben de macht, onbewust, uit handen gegeven. En die macht krijgen we niet meer  terug.

 

STEMRECHT

Misschien wordt het tijd om zoals al zo vaak wordt geopperd gewoon een nieuwe duivenbond op te richten. Een duivenbond waar naar de liefhebbers wordt geluisterd. Een duivenbond die er alles aan doet om een eerlijk spel te creëren voor iedereen. Een  duivenbond waar je als liefhebbers stemrecht hebt over beslissingen, aankopen of  contracten die er toe doen. Wat is er mis aan nog een duivenbond? Enige vorm van concurrentie geeft alleen maar voordelen. Ziet u het al voor u, een duivenbond waar je bijvoorbeeld maximaal 20 oude en 50 jonge duiven voor een wedstrijd in mag korven. Een duivenbond die er voor zorgt dat we op de zelfde manier inkorven, dus geen  voordeel voor bepaalde groepen. Een duivenbond die vaste plaatsten in de vrachtwagens verbiedt. Zodat wekelijks de duiven van dezelfde liefhebbers niet als eerste weg zijn. Een duivenbond die er alles aan doet om vluchtlijnen te voorkomen in plaats van ze te creëren. Het creëren van vluchtlijnen is geweldig voor diegene die daar wonen maar een ramp voor iedereen die daar maar enkele kilometers naast woont. Een duivenbond die een vluchtprogramma samen stelt waar grote fondliefhebbers en programmaspelers gewoon tegen elkaar kunnen vliegen. Vluchten van 700 à 900 km zijn prima geschikt voor grote fondspelers en programmaspelers.

 

MILJONAIRS

Ik vind het gewoon belachelijk dat in een straat ergens in Nederland duivenliefhebbers wonen die nooit tegen elkaar vliegen. Onze prachtige duivenclub de "Gevleugelde Bode" in Bergambacht was een dergelijk voorbeeld en is nu een crèche. De gemeente Bergambacht heeft dit prachtige zo goed als nieuwe stenen gebouw ongeveer 10 jaar terug van ons duivenliefhebbers gekocht. Duivenliefhebbers waren er toen nog genoeg in Bergambacht alleen de scheiding tussen de programmaspelers en de grote fondliefhebbers maakte het onmogelijk om als club te blijven bestaan. We moeten zo snel mogelijk af van die scheiding en gewoon weer tegen elkaar gaan vliegen. Er zijn zoveel nieuwe mogelijkheden om de duivensport eerlijker te maken en het terug te brengen waar het hoort. Het hoort namelijk bij de gewone man. Het was van de gewone man en het moet terug naar de gewone man. Het was ten slotte ons renpaard! Er is natuurlijk plaats voor beroepspelers en miljonairs, maar dan wel zo dat ze zich gewoon aan onze spelregels houden. Ze mogen duiven kopen zoveel en zo duur als ze maar willen, alleen als we een vlucht vliegen dan korven ze net zoveel duiven in als de gewone man. Een normaal aantal bijvoorbeeld max. twee keer het gemiddelde.

 

GEWONE MAN

De gewone man kan nu als programma speler alleen nog mee als hij het geluk heeft te wonen op of vlak bij de vluchtlijn. Sommige duivencolumnisten komen met voorbeelden van liefhebbers, die goed uit de voeten kunnen met een paar duifjes, kleine liefhebbers dus. Ik kan deze columnisten snel uit de droom helpen. Dat kan alleen maar als deze kleine liefhebbers hun duiven wekelijks recht uit het gat krijgen. Dus in/op de vlieglijn wonen! Er zijn geen liefhebbers die buiten de vluchtlijn wonen en bovenmodaal presteren op de programmavluchten. (uitgezonderd de dagfondvluchten). Dit alles heeft ervoor gezorgd dat ik gedemotiveerd ben. Ik ga dit jaar op zoek naar een compagnon. Iemand die in de vluchtlijn woont, maakt niet uit waar, iemand die wat ruimte heeft en heel goed wil gaan spelen met duiven. Deze nieuwe gedachte brengt mijn motivatie direct al weer wat terug. Ik zie me zelf al wachten, samen met mijn nieuwe compagnon, op de duiven die ditmaal recht uit de vlieglijn komen. Gewoon wekelijks wachten op duiven die recht uit het gat komen, wat een droom! Als dat hier zo was dan had ik nu zeker al een ronde jongen gehad. En zaten mijn vliegduiven nu allemaal lekker te broeden. En dan keek ik nu alweer reikhalzend uit naar de eerste vluchten, net als vroeger.

 

BERKENWOUDE

Maar voorlopig woon ik nog in Berkenwoude en hier moet ik het doen op de midfond, dagfond en de wat verdere jonge duiven vluchten met twee nachten mand. En als dan tijdens die vluchten, waar ik het van moet hebben, het weer steeds tegen zit, zgn. flutvluchten, en ook de roofvogel regelmatig roet in het eten gooit dan blijft er van enige motivatie heel weinig over. Maar zoals een bekende Nederlander eens zei.: "Elk nadeel heeft zijn voordeel". En het voordeel is dat ik wel super gemotiveerd ben om iets aan die oneerlijke toestanden te doen. Wat zeker niet was gebeurd als ik al in de vlieglijn had gewoond!

 

 

Martinvanzonhetspoor@hotmail.nl